DUCHENNE   HEROES                                                                              2009

Inleiding:

Na de mountainbiketocht die ik in 2008 in de Pyreneeën gemaakt heb wist ik één ding zeker: dit smaakt naar meer. Ik vond het een schitterende ervaring, lekker in de natuur, de stilte om je heen,op plekken komen waar je met de auto niet bij kan en maar één ding aan je hoofd: vóór het donker je overnachtingsplaats zien te bereiken.
Het leek me ook wel mooi om dit met één of ander goed doel te combineren. Toen onze Nick ziek was en wij in aanraking kwamen met mensen die zich belangeloos inzette voor zieke kinderen had ik me al voorgenomen om dit ook te gaan. Na wat speurwerk op het internet kwam ik op de site van Duchenne Heroes terecht. Het bleek om een zware mountainbiketocht van één week te gaan waarbij de deelnemers iedere dag ongeveer 100 kilometer af moesten leggen. De start was in Luxemburg en de finish in Nijmegen. Het was de bedoeling dat iedere deelnemer minimaal € 2500,00 aan sponsorgeld bij elkaar moest zien te krijgen wat ten goede zou komen aan het Duchenne Parent Project. Deze non-profit-organisatie is opgericht door ouders van kinderen met Duchenne spierdystrofie en heeft als doel wetenschappelijk onderzoek te bespoedigen.  Duchenne is een erfelijke spierziekte die vrijwel alleen bij jongens voorkomt. De kracht van hun spieren en dus ook hun hart neemt langzaam af. Veel patiënten hebben vanaf hun tiende al een rolstoel nodig, hooguit de helft wordt dertig jaar maar velen halen de twintig niet eens. In ons land hebben ongeveer achthonderd jongens deze ziekte.
Toen ik het mijn vrouw Annelies besprak zei ze gelijk dat ik er voor moest gaan. In Januari heb ik me aangemeld als deelnemer, de tocht zou in September gereden worden dus ik had 8 maanden de tijd om het sponsorgeld bij elkaar te krijgen. Om te beginnen schreef ik onze directie, mijn collega’s, mijn bekenden en familie aan. De eerste € 1000,00 had ik zo bij elkaar en daarna bleef het geld langzaam binnendruppelen. Toen ik rond de  € 1600,00 zat stokte het een beetje, ik besloot toen om ook allerlei winkels en bedrijven in de buurt aan te schrijven en op 30 Juli had ik € 2500,00 bij elkaar wat daarna nog opgelopen is tot  € 2851,00. Omdat ik van November 2008 tot Juni 2009 ook nog een pittige cursus gevolgd heb waar ook nogal wat vrije tijd in was gaan zitten, was in deze periode alleen van trainen minder gekomen dan ik mij voorgenomen had. In Juli en Augustus heb ik wel 3 á 4 keer per week getraind en ik was er dan ook wel van overtuigd dat dit voldoende moest zijn.  Annelies had via haar baas, die ook een aantal mensen kende die de tocht gingen rijden, een lift voor mij en mijn fiets naar Luxemburg geregeld. Van mijn fietsmaat Twan kon ik een tent en stretcher lenen, ik was er helemaal klaar voor, het avontuur kon beginnen!
Ik was en ben alleen niet echt gecharmeerd van de naam van de tocht, ik vindt mijzelf absoluut geen hero. De echte heroes zijn wat mij betreft de patiënten en hun ouders die dagelijks met deze ziekte te maken hebben, beperkt zijn met alles en continue merken dat de situatie verslechterd.
De Heenreis – Zaterdag 12 September

’s Morgens kwart over 7 liep de wekker af en na het ontbijt heb ik nog snel even de laatste spullen ingepakt. Rond 08.30 uur kwam Anton, een gezellige man van even in de 60 mij ophalen. Anton ging mee als vrijwilliger, hij reed in een camper van camping naar camping en enkele collega’s van hem (Het ING Team) zouden steeds bij hem slapen. Na de kennismaking en een kop koffie zijn we vertrokken richting Luxemburg.
Het was vrij rustig op de weg en dus schoot het lekker op, Anton bleek een gezellige prater. Even na Maasstricht zijn we bij een benzinestation gestopt voor een kopje koffie, hierna hebben we alleen nog een sanitaire stop in België gemaakt. Net voor 13.00 uur kwamen we op de camping “Kaul” aan in Wiltz. Er waren al een flink aantal deelnemers vóór ons gearriveerd. Anton zette zijn camper op de aangewezen locatie neer en ik liep nog zo’n 30 meter door om daar mijn tentje op te zetten naast een andere tent. Hier bleek toevallig één van mijn teamgenoten (Peter Dompeling) in te bivakkeren, ik was samen met nog vier andere individuele deelnemers ingedeeld in een team. Voor het eerst de tent opgezet na nog even telefonisch wat instructies van Twan te hebben opgevraagd. Toen ik hiermee klaar was kwamen er al snel een 2e en 3e teamgenoot (Sander Ploum en Peter Belleter) bij ons in het straatje staan. Er was een grote restauratietent van de organisatie aanwezig waar je koffie, thee, limonade en bier kon krijgen. Toen we hier gezamenlijk koffie gingen drinken meldde teamgenoot nummer 4 (Wouter Viskil) zich telefonisch, hij had zijn tent ook al opgezet en stond enkele straatjes verder. Rond 16.15 uur was de officiële opening en werden we toegesproken door een aantal vrijwilligers van de organisatie en iemand van het Duchenne Parent Projects. Hierna waren we allemaal uitgenodigd door de Burgemeester van Wiltz die een welkomstwoord sprak en ons succes toewenste en ons daarna op het gemeentehuis wat te drinken aanbood.

Daarna besloot ik nog even een kwartiertje in de omgeving te gaan fietsen om er zeker van te zijn dat alles aan mijn fiets nog goed afgesteld stond. Er was wat vertraging met het avondeten maar daardoor smaakte het alleen maar beter. Er waren een aantal tenten waar je het eten opgeschept kreeg en in andere tenten stonden lange houten banken en tafels waar je kon eten. We hadden vanavond Nasi met vlees, rauwkost en een banaan op het menu staan. Net als mijn teamgenoten besloot ik zo rond 21.00 uur naar mijn tent te gaan waar ik nog wat aantekeningen voor mijn verslag maakte en al vroeg ging proberen te slapen. We  zouden de volgende morgen rond 6.00 uur opstaan en ik wilde fris en uitgeslapen aan de start staan. Het was vandaag lekker zonnig weer en ik hoopte dat dit zo zou blijven.    

1e etappe – Zondag 13 september
Wiltz – Dochamps  93 kilometer - 1800 hoogtemeters

Vannacht heb ik werkelijk geen oog dicht gedaan. Ik lag best redelijk comfortabel met mijn stretcher en matje en had geen last van koude of spanning maar kon om de één of andere reden gewoon niet slapen. Ik ben het ook niet gewend om in een tent te slapen, misschien dat het daar aan lag. Rond 6.15 uur ben ik maar opgestaan en om 6.30 uur zijn we met ons team gaan ontbijten. Je moest hier ook twee lunchpakketjes klaarmaken die naar de verzorgingsposten gebracht werden. Ik at zoveel mogelijk omdat ik uit ervaring weet dat je dat gewoon nodig hebt tijdens lange ritten. Het was aan de frisse kant maar toen het licht werd leek het mooi weer te gaan worden.
De teams startten vanaf 08.00 uur één voor één en bij de start stond iemand van de organisatie met een microfoon die omriep welk team aan de beurt was, uit welke personen dat team bestond en wat een ieder zijn motivatie was om aan deze tocht mee te doen. Wij waren team 14 en startten als 14e vandaag. We spraken af om vandaag rustig aan te doen omdat er nog zes zware dagen zouden volgen.  Na een uurtje fietsen werd het zwaar bewolkt en dit zou de rest van de dag zo blijven met af en toe een buitje. Na zo’n anderhalf uur verlieten we Luxemburg al en reden verder op Belgisch grondgebied. In de buurt van Houffalize stond de eerste verzorgingspost  waar we ons eerste lunchpakketje opaten, ook kon je hier fruit en energiedrank krijgen. Als je stilstond werd je wel snel koud dus we besloten al vrij snel verder te rijden in een rustig tempo. Het gebied waar we nu waren is een echt mountainbike gebied waar ook vaak wereldbeker wedstrijden gereden worden. Mooi steile single-tracks (smalle paadjes waar je niet eens iemand in kan halen) werden afgewisseld met af en toe een fietspad en stukken door weilanden. Op sommige plaatsen waren de paden behoorlijk ruw en bezaaid met grote keien. Je moet daar echt heel geconcentreerd rijden en continue het pad vóór je “lezen” (afspeuren en inschatten). Op een gegeven moment schoot er ineens een dikke tak in mijn achterwiel wat een flinke slag in het wiel tot gevolg had, ik zou het die avond door de meereizende fietsenmakers moeten laten rechttrekken maar kon wel verder fietsen gelukkig. Na zo’n 68 kilometer gereden te hebben sloeg  onze teamgenoot Peter B. over de kop tijdens een ruwe afdaling, hij zat onder de schrammen en blauwe plekken en zijn helm was gescheurd. We besloten om heel rustig naar de volgende verzorginspost in La Roche te rijden waar we nog maar twee kilometer van verwijderd waren. Hier aangekomen besloot Peter om vandaag niet verder te fietsen maar met de bezemwagen naar de  camping te rijden.

 De laatste 23 kilometer die nu volgde waren trouwens de zwaarste van vandaag, Na bijna twee uur zwoegen kwamen we op de camping “Petite Suisse” in Dochamps aan waar we met soep werden opgewacht. Nu moest iedereen zijn tent weer op gaan zetten waarna we gingen douchen en gezamenlijk gingen eten. Er stond macaroni, kip, yoghurt en rauwkost op het menu wat prima smaakte. ’s Avonds begon het flink te regenen en na nog wat in de Duchenne Heroes bar te hebben gekletst heb ik mijn achterwiel recht laten trekken door één van de fietsenmakers. Die hadden trouwens de hele week hun handen vol en waren vaak tot 22.30 uur aan het werk. Ik besloot rond 21.30 uur te gaan slapen, morgen zou al de zogenaamde koninginnerit (zwaarste rit van de tocht) plaatsvinden en daar wilde ik zo fit mogelijk aan beginnen.

2e etappe – Maandag 14 september
Dochamps – Sart-Lez-Spa  96 kilometer – 2400 hoogtemeters

Afgelopen nacht weer niet veel kunnen slapen, ik hoopte dat dit mij niet zou gaan opbreken. Toen we rond 06.30 uur opstonden regende het al een beetje. Bij het wederom uitgebreide ontbijt weer twee lunchpakketjes klaargemaakt voor onderweg. Peter B. zag het vanwege zijn blessures nog steeds niet zitten om te fietsen en besloot met Anton in zijn camper mee te rijden naar de volgende camping en wij vertrokken rond 08.30 uur.
Vanaf de camping begonnen we direct met een klim naar de Baragua de Fraiture, het hoogste punt van de route. Vervolgens reden we over gedeeltes van de vaste mountainbikeroutes van Vielsalm en Lierneux, werkelijk schitterende afdalingen en klimmetjes. Door de aanhoudende regen die eigenlijk alleen maar erger werd begon het wel erg modderig en glad te worden, dus extra opletten bij de afdalingen was beslist noodzakelijk. Ik zag bij de eerste verzorgingspost dat het rode kruis zijn handen vol had aan het verzorgen van diverse verwondingen.  Later kwamen we langs een aantal voor mij bekende plaatsen zoals het meer en de watervallen van Coo waar zich tegenwoordig het pretpark Plopsa Coo bevindt. Verder kwamen we langs Stoumont en Stavelot waar ik in het verleden op vakantie geweest ben met mijn gezin, dat van mijn zus en mijn ouders. De steiging - en dalingpercentages waren hier behoorlijk, je was constant aan het klimmen of dalen,  geen wonder dat hier zoveel mountainbikewedstrijden en –marathons worden gehouden. Vanaf de laatste verzorgingspost begon het nog harder te regenen,het viel nu echt met bakken uit de hemel, de route leek inmiddels een moeraslandschap waar je noppenbanden diep in weg zakte. Je snelheid zakte dan ook terug naar stapvoets en je moest knokken om niet helemaal stil te vallen.

Toen we rond 17.00 uur op Camping Spa d’or aankwamen waren we helemaal leeggetrapt en liet iedereen zich de soep bij de finish goed smaken. Peter B. had inmiddels de knoop doorgehakt en had besloten om helemaal niet meer te fietsen , zijn vrouw was inmiddels gearriveerd om hem op te halen. Ik zag er net als mijn teamgenoten erg tegen op om de tent in de voortdurende regen op te gaan zetten. We besloten te proberen om hier een stacaravan te huren, wat gek genoeg lukte (ondanks dat we van top tot teen onder de drek zaten). De caravan stelde niet veel voor maar we waren dolblij met onze eigen douche  en gaskachel waar we onze professorisch gewassen kleding konden drogen.
Het avondeten was weer flink uitgebreid; pasta, sperziebonen, kipfilet, gehakt en rauwkost. Na de dienstmededelingen en de vooruitblikken naar de tocht van morgen besloten we weer naar de caravan te gaan in de hoop nu eens een goede nachtrust te krijgen. Ik sliep met Wouter op de kamer, rond 22.00 uur deden we het licht uit en binnen enkele momenten viel ik in een diepe slaap.

3e etappe – Dinsdag 15 september
Sart-Lez-Spa - Vijlen  94 kilometer – 1700 hoogtemeters

Vannacht heb ik prima geslapen en ook al de gewassen kleding was droog vanmorgen. Na het ontbijt vertrokken we rond 8.30 uur. Het regende niet meer maar de route was uiteraard nog erg modderig en glad, uitkijken in de afdalingen dus. We startten vlakbij het bekende race circuit Spa-Franchorchamps waar in 2005 en 2006 ook wereldbekerwedstrijden mountainbike zijn verreden. We kregen vandaag als team ook een zogenaamde “tracker” mee, een soort zendertje in onze rugzak. Hierdoor kon de organisatie steeds zien waar elk team zich bevond op dat moment en ook belangstellende thuis konden ons via een bepaalde website live volgen.
Direct na het vertrek begon het al met een loodzware klim om het dal van de Weyai uit te komen. Hierna wisselde spectaculaire afdalingen zich af met talloze klimmen. Er zaten maar weinig vlakke stukken tussen en zelfs die waren door de overvloedige modder behoorlijk pittig. Je banden leken af en toe twee keer zo dik door de modder en het gras wat er aan bleef kleven. Aan de verkeers- en waarschuwingsborden die we af en toe tegenkwam konden we zien dat we afwisselend door België en Duitsland reden. Op een gegeven moment brak de zon door en deze zou verder de hele dag blijven schijnen. We merkten wel dat Peter D. steeds meer moeite had om het tempo van Wouter, Sander en mij bij te houden. Zeker als er geklommen moest worden waren we hem steeds kwijt en stonden we bovenaan de klim op hem te wachten. Dit was zowel voor hem als voor ons niet echt prettig, maar goed je was nu eenmaal samen in een team ingedeeld.  Tegen het eind van de middag kwamen we via het drielandenpunt Nederland binnenrijden.

Sander had even daarvoor zijn ouders ingelicht die daar in de buurt wonen en zij stonden ons boven op te wachten. Na een korte stop hier zijn we weer verder gereden naar het eindpunt in Vijlen wat hier niet meer zo ver vandaan was. Ik begon hier inmiddels ook weer enkele gedeeltes te herkennen aangezien ik hier ook regelmatig getraind heb in het verleden. Toen we op de camping Cottesserhoeve aankwamen werden we onder applaus en gejuich binnengehaald. Er stonden hier aardig wat bekenden en familieleden van de bikers bij de finish. Ook vandaag had het Rode kruis weer zijn handen vol gehad, je hoorde bij aankomst van andere bikers regelmatig verhalen over valpartijen, gebroken sleutelbenen en andere verwondingen, wat dat betreft was ik er nog steeds goed vanaf gekomen. Wel begon ik inmiddels, ondanks regelmatig insmeren met vaseline, behoorlijk last van mijn zitvlak te krijgen.
Sander had voor hij naar Luxemburg afreisde zijn auto bij deze camping geparkeerd omdat hij zich al voorgenomen had om deze nacht thuis in Heerlen te gaan slapen wat zo’n 20 kilometer hier vandaan ligt. Hij bood ons aan mee te gaan maar ik was de enige die daar gebruik van maakte. Ik zou dan wel in de woonkamer op de grond op een matje moeten slapen maar alles leek me beter dan weer in de tent te moeten slapen. Na eerst nog even onze fietsen schoongemaakt te hebben en ons diner te nuttigen vertrokken we naar zijn huis. Hij woont als vrijgezel in een leuk huisje in een hofje waar nog meer alleenstaanden wonen. Bij hem thuis kon ik nog even mijn weblog bijwerken zodat het thuisfront ook weer op de hoogte van mijn belevenissen was. Sander waste ondertussen de kleding zodat we deze morgen weer droog mee konden nemen. Rond 23.00 uur gingen we slapen.

4e etappe – Woensdag 16 september
Vijlen – Valkenburg  104 kilometer – 1850 hoogtemeters

Vanwege de lengte van de rit hadden we besloten om vanmorgen om 08.00 uur te vertrekken. Hemelsbreed liggen Vijlen en Valkenburg niet zo ver uit elkaar, maar wij zouden er in slingerende lussen naar toe rijden. Bij de start werden we nog gewaarschuwd voor de te verwachten gladheid bij  een aantal afdalingen. Er zitten in die afdalingen ook vaak geulen die door naar beneden stromend regenwater uitgesleten zijn. Vandaag was het trouwens wel weer de hele dag droog.  De etappe van vandaag ging voornamelijk over de bestaande mountainbikeroutes die hier uitgezet zijn en die door de organisatie aan elkaar geknoopt waren. Ik heb hier verleden jaar regelmatig met Twan gereden en kwam dan ook veel bekende stukken tegen uit de Vijlenroute, de St. Geertruidroute, de Gulpenroute, de Margratenroute en de Valkenburgroute. De heuveltoppen liggen hier wel wat lager als in de Ardennen maar zijn af en toe behoorlijk steil en ruw. De afdalingen liggen vaak bezaaid met keien en de paden zijn erg smal. Een normaal mens zou hier nog niet gaan wandelen. Peter D. kwam tijdens zo’n ruwe afdaling ten val, gelukkig viel de schade aan zijn lijf en fiets nog mee. Hij besloot wel om vanaf de eerste verzorgingspost van vandaag met een langzamer team mee te rijden. Hij had vanaf het begin al moeite om ons bij te houden en dit was waarschijnlijk voor iedereen de beste oplossing. Vanaf nu waren we dus nog met drie man. Ook ik kwam vandaag twee keer ten val maar liep hierdoor alleen wat schaafwonden aan mijn rechterknie en een kapotte fietsbroek op.

 Vandaag hadden we (Wouter) de eerste lekke band in ons team, het was trouwens vandaag een record dag wat betreft lekke banden, we zagen onderweg heel veel teams aan de kant staan die bezig waren een band te vervangen. Nadat we als toetje nog de Cauberg vanuit vier verschillende richtingen beklommen en afgedaald waren, kwamen we rond 17.15uur aan op Camping de Bron in Valkenburg.. Bij de finish kreeg iedere deelnemer naast de gebruikelijke soep ook een flink stuk vlaai die door een plaatselijke bakker beschikbaar gesteld was.
Ook hier stonden weer veel familieleden van de deelnemers waaronder Sander zijn ouders. Op de overnachtingsplaatsen waren trouwens ook vaak Duchennepatientjes aanwezig in rolstoelen of met aangepaste fietsjes, zij reisde vaak met familie mee van camping naar camping, terwijl hun vaders de tocht meefietsten.  Als je hen zag wist je ook gelijk weer waarvoor  je eigenlijk meedeed.
Sander besloot weer thuis te gaan slapen en bood mij weer onderdak aan, Wouter zijn vriendin was naar de camping gekomen dus hij besloot op de camping te blijven vannacht. Sander zijn ouders brachten hem naar de vorige camping waar zijn auto stond en hij kwam me daarna ophalen voordat we naar Heerlen reden. Bij hem thuis heb ik mijn weblog weer bijgewerkt en wat aantekeningen voor dit verslag op papier gezet. De zwaarste etappes zaten er nu op, de laatste drie zouden wat vlakker worden maar daarentegen ook wat langer, tot nu toe ging het me goed af en ik voelde me nog prima.

5e etappe – Donderdag 17 september
Valkenburg – Herkenbosch  112 kilometer – 900 hoogtemeters

Vannacht weer redelijk geslapen bij Sander thuis. We hadden gisteren met Wouter afgesproken dat we 8.30uur zouden vertrekken en we zouden om 08.00uur op de camping zijn om nog even te ontbijten. We hadden er geen rekening mee gehouden dat om dat tijdstip de kantinetent al gesloten was en alles al ingepakt was. Zodoende konden we niet ontbijten en ook geen lunchpaketten klaarmaken, gelukkig kregen we nog een zak krentenbollen mee zodat we er nu allebei één en onderweg twee konden nemen. 
De eerste 20 kilometer tot aan Heerlen waren vrij vlak en voerden ons over brede onverharde paden. Daar in de buurt kwamen we nog een flink obstakel tegen, namelijk de Wilhelmina steenberg, een kunstmatige heuvel ontstaan uit het afval van de inmiddels allang gesloten Wilhelmina staatsmijn. Op deze heuvel is inmiddels een grote indoor skibaan “Snowworld” aangelegd. Ook hier heb je een bestaande mountainbikeroute en ook die heb ik verleden jaar al eens gereden. Het is een pittige klim naar boven en om hem nog iets zwaarder te maken reden we vandaag tegen de richting van de vaste route in. Even hierna bereikten we bij Landgraaf de eerste verzorgingspost waar we even bij konden tanken. Na deze pauze vervolgde we de etappe over de Brunsummerheide waar kilometers lange singletracks zijn die wel lijken op mijn thuisroute in de Drunense duinen. Toen we hier voorbij waren werd het echt vlak en liep het tempo ook flink op. We reden verder richting het noorden door het Meinweggebied en bevonden ons afwisselend op Nederlands en Duits grondgebied. De route liep over grint- en bospaden , het was trouwens heerlijk weer vandaag. Vlakbij Roermond was de finish vandaag op Recreatiepark “Elfenmeer” in Herkenbosch. We kwamen rond 16.30 uur op deze mooie, ruime camping aan. Vandaag was een mooie dag om bij te komen van het klimmen de afgelopen dagen, maar een aantal deelnemers begon nu flink last van hun spieren te krijgen en de bezemwagen had vandaag toch nog flink wat te doen. Na aankomst volgde weer het inmiddels bekende ritueel van tentje opzetten en in de rij voor de douches gaan staan. Het avondeten bestond voor de verandering eens uit oer-Hollandse kost: Stampot boerenkool met rookworst, rauwkost en fruit. Tijdens en na het eten kwam een lokale band voor ons hoempapamuziek spelen wat voor een leuke sfeer zorgde. Door de vele fietsuren begon mijn zadelpijn wel iets te verergeren, ik had het gevoel dat de korsten inmiddels op mijn kont stonden en vooral ’s morgens bij het eerste contact met je zadel had ik er aardig last van. Rond 22.30 ging ik weer eens een poging wagen om te gaan slapen.

6e etappe – Vrijdag 18 september
Herkenbosch – Venray  115 kilometer – 750 hoogtemeters.

Vannacht weer zeer slecht geslapen in mijn tent. Op de één of andere manier wil het ondanks de vermoeidheid maar niet lukken. Vanmorgen werden we vóór het vertrek toegesproken door de burgemeester van Herkenbosch die zijn waardering voor ons uitsprak en ons verder succes toewenste.
We besloten vandaag met een niet al te hoog tempo te starten. Ook bij Sander en Wouter begon de zadelpijn te verergeren en Wouter begon ook wat last van zijn rug te krijgen. In het begin reden we nog door het Meinweggebied, een Nederlands/Duits nationaal park met een grillig terrein bestaande uit singletracks met pittige klimmetjes en afdalingen. Er was speciaal voor de Duchenne Heroes toestemming verleend om door dit gebied te mogen fietsen. Petje af voor de organisatie voor wat betreft de routes, echt een minimum aan asfalt! Wat heb je toch een mooie streken in Nederland waar je eigenlijk geen weet van hebt. Na 43 kilometer besloot ik bij de eerste verzorgingspost van vandaag  een masseuse naar mijn rechterknie te laten kijken omdat er een vervelende pijn in begon te ontstaan. Ze masseerde de pezen van mijn rechterknie en ik had het gevoel dat de pijn afnam. Toen we weer verder gingen reden we al snel een volgend natuurpark in namelijk Maasduinen, een gebied tussen de Maas en de Duitse grens. Het was hier behoorlijk vlak en het terrein bestond hier voornamelijk uit bospaden. Zo’n 15 kilometer vóór de tweede verzorgingspost besloten we een extra pauze in te lassen, mijn rechterbeen begon nu echt zeer te doen en Wouter had inmiddels flink last van zijn onderrug, de inspanning van de afgelopen week begon langzaam zijn tol te eisen. Toen we op een bankje bij zaten te komen kwam er een ander team langs die ook een halfgeblesseerde deelnemer had. We boden aan dat die met ons mee kon rijden zodat de rest wat meer tempo kon houden. Zo “strompelde” we naar de volgende verzorgingspost. Hier werd mijn been uitgebreid gemasseerd terwijl onze gastrijder besloot in de bezemwagen te stappen. Na de massage besloot ik de laatste 40 kilometer van vandaag toch te gaan proberen. Het vervolg was vlak en bestond uit brede, onverharde paden, het was weer heerlijk weer en we reden op ons gemak naar Venray waar we rond 17.15 uur op Parc de Witte Vennen aankwamen. Ook dit was een mooie, ruim opgezette camping met diverse velden die van elkaar afgeschermd waren met struiken en bomen. We zetten snel onze tenten op en  na het douchen ging ik naar de ruimte waar de masseurs waren.

 De 16 (!) meereizende masseurs hadden zeker de laatste dagen volop werk en waren vaak non-stop tot 22.30 uur bezig.  Mijn beide benen werden zo’n vijfentwintig minuten goed onder handen genomen en ik voelde me weer een stuk beter toen ik naar de kantinetent liep. Vanavond een keertje geen “energievoer” maar barbecue, ik heb hier voor mijn gevoel een half varken opgegeten, niet te geloven wat een trek je hebt tijdens zo’n tocht en dat begint al vanaf het moment dat je opstaat ’s morgens. Er kwam ook hier weer een band spelen en de bar zou langer openblijven dan gebruikelijk maar ik besloot als één van de weinige het bier over te slaan en op tijd naar mijn tent te gaan. Ik wilde hoe dan ook fietsend over de eindstreep komen morgen.

7e etappe – Zaterdag 19 september
Venray - Nijmegen  92 kilometer – 730 hoogtemeters.

Afgelopen nacht weer amper kunnen slapen, ik schrok toen ik mijzelf in de spiegel zag tijdens het wassen. Wat een wallen onder mijn ogen, het leken de Drunense duinen wel. Wouter besloot om vandaag de kortste weg naar Nijmegen te rijden over het asfalt. Helaas was hij de enige in ons team die met een GPS om kon gaan zodat Sander en ik aansluiting moesten zien te vinden bij een ander team voor de navigatie. De zon scheen weer vandaag en we vonden al snel een team dat we qua snelheid goed bij konden houden. De eerste 25 kilometer reden we over vrij vlakke bospaden en hadden we een lekker tempo. Hierna begon ik weer last van mijn rechterbeen te krijgen en moesten we noodgedwongen wat langzamer gaan rijden en schoven we langzaam maar zeker een aantal teams  terug. Na de eerste verzorgingspost staken we voor de laatste keer de grens over naar Duitsland waar de route weer zwaarder werd en de ondergrond overging in veel mul zand waar ook nog veel grote keien tussen zaten. Als toetje moesten we hier nog door het Reichswald, een schitterend bosgebied waar nog een flink aantal niet al te lange maar wel steile beklimmingen in zaten. Net nadat we Nederland weer in reden kwamen we bij de tweede verzorgingspost van vandaag op een boerderij waar er voor de verandering ook koffie te krijgen was. Een welkome afwisseling na al die zoete sportdrank van de afgelopen week. Hierna was het nog zo’n 15 kilometer naar ons verzamelpunt in Nijmegen. We legden die voornamelijk af over de vaste mountainbikeroutes van Groesbeek en Nijmegen waar ik ook vrij vaak getraind heb. Ook hier zitten een aantal venijnige heuvels en stukken los zand tussen maar met het eindpunt in zicht kon ik dit ook nog wel aan. Op de grens van Nijmegen verzamelde we ons allemaal en hiervandaan reden we in colonne en onder begeleiding van een aantal motoragenten die alle kruisingen blokkeerde voor het overige verkeer, naar de finishplaats op park Brakkenstein. Het was heel indrukwekkend om met zo’n grote sliert bikers een soort ereronde van ruim 10 kilometer door de stad te rijden terwijl er overal mensen aan de kant van de weg stonden te klappen voor ons.

Bij het Park Brakkenstein werden we onthaald met muziek en reden we door een soort rijendikke erehaag van familie en bekenden naar een groot podium. Twan was met mijn vrouw en dochter naar Nijmegen gekomen om me op te halen.

Op het podium werden we toegesproken door “Gemma Glitter” oftewel Cora van Mora. Toen hier de totale opbrengst van €1.015.000,00 bekend gemaakt werd steeg er een luid gejuich en applaus op. Een symbolische check met dit bedrag werd overhandigt aan de voorzitster van het Duchenne Parents project. Alle deelnemers kregen nog een medaille en een cadeautje uitgereikt van een Duchenne patientje waarvan er hier een flink aantal aanwezig waren. Ik kreeg van Thomas van 3 jaar een soort schilderijtje met daarop in rode verf zijn handafdruk. Dit was toch wel even een emotioneel moment voor me. Hierna werden ook alle vrijwilligers gehuldigd en bedankt voor hun inzet. In de menigte kwam ik ook Peter B.met zijn vrouw nog tegen, onze teamgenoot die in de eerste etappe uitgevallen was. Na een kort afscheid van mijn teamgenoten zocht ik mijn bagage op en besloten we vrij snel te vertrekken. Twan bracht ons met zijn wagen naar huis. Ik kon met voldoening terugkijken op een zware,mooie maar zeker geslaagde mountainbike week.
 

Mijn deelname was mogelijk door de volgende sponsors:

Toekomst Schoonmaakbedrijven bv te Schijndel                                                                              

Materiaal Metingen Testgroep B.V. te Ridderkerk                                                                              

Bakker Allard Jacobs bv te Drunen 

                                                                                              
 van Hulten accountants te Drunen                                                                                                          

Grand – café de Arcade te Drunen                                                                                                                           

Schaakvereniging de Kentering te Rosmalen                                                                                                

Schaakvereniging de Penning te Rozenburg                                                                                                    

Col d’ Extreme te Wageningen 

                                                                                                                              
Jos en Yvonne Kruidenier                                                                                                                                  

Carin van Eijk-Buijtendijk                                                                                                                                

Bas en Marijke van Dam                                                                                                                           

Rene en Else van Ham                                                                                                                                      

Jan Visser                                                                                                                                                            

Henk en Bertha Kouwenberg                                                                                                                    

Halima Bos                                                                                                                                                           

Peter Roubroeks                                                                                                                                                  

Michel Slabbekoorn                                                                                                                                                     

Henk Rauw                                                                                                                                                  

Dirk en Nelly Blok                                                                                                                                      

Jeanette de Hoop – Benou                                                                                                                        

Freek Gooshouwer                                                                                                                               

Huib Hoogstad                                                                                                                             

Paul Kouwenberg                                                                                                                                     

Geertje Paulusma van Seters                                                                                                                

Paula Wittens                                                                                                                                     

Matty Visser                                                                                                                                     

Ian Stephanson                                                                                                                                             

Mevr. Strijbosch-Schaberg                                                                                                                    

Greet Wijnvoord de Kok                                                                                                            

Reginald Schenkers                                                                                                                                       

Jan Derk Buijert                                                                                                                                       

Ralf Spackler                                                                                                                                 

 Rob Keuben                                                                                                                                                 

 Arjan Nijboer                                                                                                                                             

Wouter Koolhoven                                                                                                                    

 Twan,Jolanda en Lisa van Laarhoven                                                                                       

Stefan Jager                                                                                                                        

Teo van Horssen                                                                                                                                

Arthur van Wezel

Namens het Duchenne Parents projects wil ik jullie nogmaals bedanken voor jullie bijdrage!